Thursday, December 8, 2011

वाऱ्यावरची नौका.......

वाऱ्यावरची नौका.......


जगणे माझे वाऱ्यावरची नौका,
कधी किनारी, कधी तुफानी,
कधी लागतो धक्का....
अन सहजची जाता,
लहरींसह सागरासही देतो झोका.

"तुम्ही मंत्र म्हणून संस्कृतीचे पाठ पढवता. पण रोज पिवून तर्र होवून मी जगण्याचे जाते दळतो."

पिवूनिया एकच प्याला, 
होतो स्वच्छंद मी धुंद शराबी, 
कधी मदहोशीचा गातो हुक्का,
अन दुनियेच्या ढोंगावर,
हसण्याचा मी घेतो मौका.

"नास्तिकही ना मी अन आस्तीकाही नाही, ना ही मी दाता अन ज्ञाता. रोजचीच आरती तुमची पण देवाला घाबरता"

आरतीनंतर तुमचा मागण्याचा पुडा
माझी आहे देवपनावर श्रद्धा,
जा कधीतरी हसत त्या दरबारी,
तो ही घेईल एक चुटका.

जगणे माझे वाऱ्यावरची नौका.......

Tuesday, December 6, 2011

गोंधळ

या कवितेतून सध्य स्थितीवर विडंबन करण्याचा एक छोटासा प्रयत्न केलेला आहे, त्यात कुणाच्याही धार्मिक, राजकीय किंवा अन्य कोणत्याही प्रकारे भावना दुखावण्याचा हेतू नाही.               
 

                              गोंधळ
------------------------------------------------------------------------
                               -
-
             
आज एका कवीचा जन्म माझ्यात झाला,
             
तुमच्या आमच्या आनंदाचा उपवास सुटला,
             
चटकन कुणीतरी सांगून गेल, हा कवी नाहीच,
             
तेव्हा मात्र गर्दीचा भडका उडाला,
             
अन सरस्वतीच्या मंदिरात राडा झाला,
             
मग, चित्रगुप्तान मानवाधिकाराचा बडगा उगारला,
             
अन, देऊळ पुन्हा उभं राहील,
             
पण देवळात भ्रष्टाचार झाला,
             
पुजाऱ्यानच चोरीचा घाट घातला,
             
तेव्हा कळाल कि ते दागिनेच नकली होते,
             
पुजारी सुटला कारण देवांचा घास देवांच्या ओठी अडला,
             
इकडे सराफान खोट्या नोटांची तक्रार नोंदवली,
             
तेव्हा एक चौकशी समिती नेमली गेली,
             
स्थानिक मोर्चेकऱ्यानचा नेता, चित्रगुप्त, पुजाऱ्याची बायको
             
अन सराफाचा कारकुन्या सदस्य झाले.
-------------------------------------------------------------------------
                               -
-
             
इकडे मात्र गजब चमत्कार झाला,
             
मूळ विषय केराच्या टोपलीत विसावला,
             
मला उदयोन्मुख कवीचा पुरस्कार मिळाला,
             
अन मी माझ्या कवित्वाचा किल्ला सर केला.
-------------------------------------------------------------------------
                              -
-
            
त्याचवेळी चौकशी समितीचा अहवाल
            
शेतकऱ्यांच्या आत्महत्यांनी रंगला,
            
अन इतका सगळा गोंधळ होवून,
            
अखेरीस नाटकावर पडदा पडला.
-------------------------------------------------------------------------


Sunday, December 4, 2011

एक मधुर कहाणी : माझा नवा जन्म

एक मधुर कहाणी हळूच साकार होईल,
जन्म-जन्मांतरीची पोकळी भरून निघेल.
भीती नेहमीच वाटते पण आता तीही नसेल,
इतक्या वेळा प्रत्येक वळण एकट्याने घेवून,
आता जणू वळण एकट्याने चुकवण्याची सवय झालेय,
पण आता हे स्वप्न साथीला असेल.
खूप छोटी छोटी स्वप्न पूर्ण करतच हा,
मोठा प्रवास करायचा असतो,
म्हणून आज या प्रवासाला सुरुवात होईल.
हळू हळू हा प्रवास चालूच राहील.
मार्गात पथदर्शी असतील तसे काटेही असतील,
फुलही असतील, पण प्रत्येक अनुभव वेचत हा प्रवास सुरु राहील.
साथ आहे शब्दांची या,अन तिचीही सोबत असेल,
साज जणू सांगत राहील , जा पुढे असंच,
अरे मागे जाणं हा काही नियम नव्हे,

नदीतीरी बसलेला मी, खूप खूप युगे,
प्रवाह परतण्याची वाट बघत,
दाटीवाटीने झाड कुज्बुज्तील, कुणीतरी वेडा आहे,
प्रवाहाच्या उलट फिरण्याची वाट पाहत जन्म संपला याचा तरी,
हा इथेच आहे नदीकाठी,
प्रवाह परतेल किंवा अखंड धारा सुरूच राहील,
पण एक वेडा प्रयत्न केल्याच समाधान मिळेल,
अखेरीस हीच ती शिकवण, मन टिपून घेईल,
अखंड प्रवाहित राहा, नवे मार्ग येत राहतात,
नवी वळणही, आपण फक्त वाहून नेणे स्वताला,
दिशा निर्माता दाखवत राहील,

आता पुन्हा एक मधुर कहाणी जन्म घेईल,
अन हा प्रवास असाच सुगंधित होईल,
आयुष्याच्या या पर्वाचे हे स्मित मला मात्र,
पुन्हा नव्याने जाता जाता,
माझ्यावर उधळता येईल.

Thursday, July 28, 2011

माझ जीवन

                                                  
                                                   माझ जीवन भरल्या वनराईसारख ,                           
                                                   आजी-आजोबांनी लावलेल्या रोपापासून,
                                                   तयार होत होत.....
                                                   कित्येक वादळाना तोंड देत देत ,
                                                   अन कधी वादळासमोर झुकत ,
                                                   पुन्हा उभे राहत ,
                                                   कधी शिशिरात निष्पर्ण होत ,
                                                   पुन्हा वसंतात नवी पालवी लेवून ,
                                                   भरल्या मोहोरान पांथस्थाला फळ देत ,
                                                   अन कधी त्यांचेच दगड फांद्यावर घेत ,
                                                   माझ्या फळांपासून वनराईत एकाची भर घालत ,
                                                   अगदी रोपापासून झाड ,
                                                   अशी वनराई दाट करत,
                                                   अखेरीस मुळांवर घाव खात ,
                                                   वनराईपासून कायमच अलग होत ,
                                                   अश्रुना स्वर्गातून जलधारा करून पाठवणार ,
                                                   माझ जीवन अगदी भरल्या वनराईसारख ,
                                                   मोहोरलेल , फळलेल  , ....... हिरवंगार अन शांत .          

Friday, July 15, 2011

लोकशाही ---------------- संपत चालली

    लोकशाही ---------------- संपत चालली
           
                                               लोकशाही - लोकशाही - लोकशाही ,
                                               लोकशाही कधी लोकांची शाही
                                               कधी झालीच नाही,
                                               कधी राज्यकर्त्यांनी गोंधळ घातला,
                                               कधी विरोधकांनी बाकं वाजवली,
                                               यात अवघी पाच वर्ष गेली,
                                               पुन्हा पुढची निवडणुकही आली,
                                               सत्तेची धुंदी चढली होती,
                                               त्यात खुर्चीची हावही लागली,
                                               आणि सत्तेच्या साठमारीत लोकशाही
                                               उभी राहण्याआधीच संपून गेली,

                                               कधी राज्यकर्ते झोपले,
                                               कधी मतदारराजा हतबल झाला,
                                               शहाणा मध्यमवर्ग पगारचक्रात अडकला,
                                               अन गरीब बिचारा गरिबीन चुच्कारला,
                                               श्रीमंतानी तिकडे माया गोळा केली,
                                               शेतकऱ्यान मात्र इकडे हाय खाल्ली,
                                               आर्थिक-सामाजिक समानता वरवरच दिसली
                                               राजकीय समानतेची तर पाळ्मुलच खणली गेली
                                               आणि,
                                               सत्तेच्या साठमारीत लोकशाही
                                               उभी राहण्याआधीच संपून गेली,   

Tuesday, April 5, 2011

गुढी विजयाची माझ्या दारी

घर असे खूप-खूप दूर तरी आठवांचे पूर,
एक-एकट्याची वाट का उगाच हूर-हूर

थोडी आईच्या मायेची असे उबदार उशी,
आता नाही इथे बाबा तुमच्या रागाचीही कुशी,

आता उराशी बाळगतो संस्कारांची शिदोरी,
उभारीन मी आता गुढी विजयाची माझ्या दारी 

Friday, March 18, 2011

जगणे ज्याचे एक गूढ आहे ,..........




जगणे ज्याचे एक गूढ आहे ,
हसणे ज्याच्या मनी तरंग आहे ,
अश्रूंचा आहे बहर ज्याचा
लाटांवर तरंगणारे त्याचे शव आहे

...वसंत जरी का नव्हता मागितला
अन नव्हता त्याचा हाही अट्टाहास
परी त्याच्या लोभी नसण्याला
नशिबाने दळीद्रतेचा शाप दिला आहे

Monday, September 13, 2010

जलसफर

                          त्या निळाशार समुद्रात ,                         
                          एक होडी फिरत होती ,
                          ऐलतीराहून पैलतीराकडे जाणारी ,
                          अन होडीतील ते सहप्रवासी ,
                          साक्षीदार एका निरंतर प्रवासाचे ,
                          एक वेगळीच सफर करत होतो .
                          तेव्हाच ,
                          आपला आसरा शोधत ,
                          पक्ष्यांचा एक ठाव आसमंतात विहरत होता ,
                          त्यांची सावली लाटांवर पसरली होती ,
                          त्याकडे पाहून मन दुभंगले होते ,
                          कारण , अशीच अवस्था आपलीही येणार ,
                          जीवनप्रवासाचा किनारा लागणार ,
                          आपलाही आसरा शोधावा लागणार ,
                          तो क्षण जेव्हा येईल ,
                          तेव्हा ही जलसफर स्मरेल ,
                          मग , मनाला आधार मिळेल ,
                          पैलतीराहून ऐलतीराकडे येण्याच ,
                          उसन बळही ,
                          मग एक गरुड भरारी ,
                          हेच त्या जलसफरीचे सामर्थ्य असेल .                           
                                                           ---- शिवरंजन कोळवणकर

Friday, September 3, 2010

बुनियाद

सपने बुनियाद हो जिसकी , 
ऐसी नाव जब चले,
तो थर्रा उठते है किनारे भी |
 

अब होगा इंतजार इन सपनोंको,
मंजिल की छाव का |

धुंदली होगी ये धरा ,
और गुजरे होंगे हम,
आनेवाले कल में,

फिर भी ,
हिंदुस्तान के नवनिर्माण का बसेरा रहे,
पल-पल हमारे दिल में|


                  
                          ---- शिवरंजन कोळवकर

प्रेमाची बंदिश

                                                   
                                                   तुझ्या डोळ्यात पाहिल्या वेदनेची ,
                                                   जाणीव मजला उरली नाही ,
                                                   शब्द केले लेखणीचे दोस्त जरी ,
                              
                     सखे म्हणाया कुणी गवसले नाही.
                                                     
                                                   पूर्वी पानांची सळसळ झाली,
                                                   कि हात तुझा समोर यायचा,
                                                   आता आठवण तुझी आली,
                                                   तरी पानांची सळसळ होत नाही.
                          
                        
                                                   मी ओंजळ करून झुकायचो,
                              
                     अन तू फुलं तोडून जायचीस,
                              
                     आज तू रातराणी होवून बरसतेस,
                              
                     पण माझी ओजल मात्र झुकत नाही,

                              
                     आयुष्य म्हटलं कि असंच असतं,
                              
                     कधी बेरजेचं अन कधी वजाबाकीच,
                                                   असतात कधी गुणाकार भागाकारही,
                                                   पण आमचा अपूर्णांक कधी उरत नाही,

                                                   पण काळ संध्याकाळी,तुझ पत्र मिळाल,
                                                   लिहील होतास, राजा मला माफ कर,
                              
                     अन आज पाहते उन्मुक्त बिलगलीस,
                              
       तेव्हा कळलं,
                              
                     तुझ्या प्रेमाची खोली कधी कळलीच नाही.
 
 
                                                                         ---- शिवरंजन कोळवकर

बघ, माझी आठवण येते का?

बघ,
माझी आठवण येते का?
अन तुझ्या डोळ्यात पाणी दाटत का?
अन,
मग आठवते का?
निळ्याशार समुद्रातील आपली भेट...
बघ जमल तर...
आठवलस ना तर आठवेल तुला,
लाटेकडे पाहून भिजलेल तुझ मन,
मनातील घालमेल अन मग माझी मिठी,
बघ जमल तर...
आठवून बघ तुझ्या डोळ्यातील पाणी,
शहारलेल अंग,कापणारे ओठ,
त्या नजरेने बरच काही सांगून गेलीस,
मग मलाही आठवेल...
माझ्यासाठी आलेल खोट हसू तुझ्या ओठी,
क्षणात लाटांवर स्वर तू,
माझा हात हातात घेउउन बहरणारी तू,
सहज चुंबन घेवून गेलीस,
पहिल्या प्रेमाचा पहिला नजराणा देवून गेलीस,
पुन्हा भेटशील...
तेव्हा दोघही विसरू सगळ जुन,
नात्याची वीण घट्ट विणू,
मग परत बाय म्हणताना,
माझ्याही डोळ्यात तुझ्यासाठी प्रेम दाटेल.

  
                                   ---- शिवरंजन कोळवकर
                                    
                                               

सांग ना सखे.........

                              
                                                 प्रेमवेडी गोष्ट संपता संपत नाही,                         
                                                 तुला पाहिल्याशिवाय आता राहवत नाही,

                              
                   राहून गेल्या पुसटश्या त्या आठवणी,
                              
                   आठवूनी त्या का ग आज डोळ्यात या पाणी,

                              
                   मनमंदिरात माझ्या जेवा तू येतेस,
                              
                   नकळत साद का अन अशी मला तू देतेस,
       
                              
                   उधाणलेल्या दर्यावर स्वार जशी लाट येते,
                              
                   तुझ्या स्वप्न देशी माझी पहाट होते,
                
                              
                   क्षणभर पसरलेल्या तुझ्या मायेच्या पदराखाली,
                              
                   नजरेआड होते तुझ्याच गालावरची लाली.

                         सांग ना सखे.........
                         सांग ना सखे.........
                              
                  कुठून आणायची रोज रोज ही गुलाबाची कळी,
                              
                  दारी असताना तुझ्यापरी जाई-जुई अन बकुळी.

                                                                               ---- शिवरंजन कोळवकर